آفتاب بيشتر خواهد بود و در اين موقع ، فصل تابستان است در حالى كه نيم كرهء جنوبى در همان زمان فصل زمستان خود را مىگذراند . هنگامى كه در وضعى قرار گيرد كه نيم كرهء شمالى تمايل به جهتى بر خلاف آفتاب داشته باشد ، مقدار بيشتر از آن در تاريكى فرو مىرود و طبعاً شب‌ها طولانىتر و روزها كوتاه‌تر مىشود و در اين موقع ، فصل زمستانى نيم‌كرهء شمالى آغاز مىشود ؛ در حالى كه نيم كرهء جنوبى در اين موقع متمايل به آفتاب است و فصل تابستان خود را مىگذراند . به راستى يكى از نشانه‌هاى بارز دخالت عقل و شعور در پديد آمدن كرهء زمين ، همين تمايل محور زمين است و اين كه در گردش خود به دور آفتاب در محور خود خود عمودى پيش نمىرود ، بلكه نسبت به سطح مدار خود متمايل است ؛ زيرا اگر چنين نبود ، قطب شمال و جنوب براى هميشه در روشنايى نيمرنگ شفق مىماند ؛ بخار آب اقيانوس‌ها دايم از شمال به جنوب در حركت مىآمد و قاره‌هايى از يخ ايجاد مىكرد ، چه بسا مسافات بين خط استوا و نواحى قطبى را به بيابان‌هاى غيرمسكون تبديل مىنمود ، با تبخير آب اقيانوس‌ها ، بستر شوره‌زار آن‌ها نمودار مىشد و رودخانه‌هاى قطبى همه جاى اراضى را شسته و از ميان دره‌هاى عميق مىگذشت و مرداب‌هاى موقتى از نمك مذاب در اين بسترها عميق مىگذشت و مرداب‌هاى موقتى از نمك مذاب در اين بسترها به وجود مىآمد ؛ فشار كوه‌هاى عظيم و سنگين يخ به قدرى زياد مىشد كه بر سطح هر دو قطب سنگينى كرده و آن‌ها را فرو مىبرد و آن وقت خط استوا بر اثر همين فشار تركيده و منطقهء جديدى احداث مىكرد ؛ اقيانوس‌ها خشك مىشد و اراضى وسيع جديدى به وجود مىآمد و ميزان بارندگى و رطوبت هم در اطراف جهان تقليل مىيافت و نتايج